دیزاین های زیبا و عجیب اتاق ها در کره

دیزاین های زیبا و عجیب اتاق ها در کره
دیزاین های زیبا و عجیب اتاق ها در کره
دیزاین های زیبا و عجیب اتاق ها در کره
دیزاین های زیبا و عجیب اتاق ها در کره
دیزاین های زیبا و عجیب اتاق ها در کره
دیزاین های زیبا و عجیب اتاق ها در کره
دیزاین های زیبا و عجیب اتاق ها در کره

تمامی این اتاق ها توسط شرکت Cozy Design House که یک شرکت طراحی داخلی کره ای هست دیزاین شده اند. البته در مکان های مختلف و برای مشتری های مختلف. طراحی این شرکت بر مبنای محصولات و مواد غذایی محبوب هست مثل یک فنجان استارباکس، رامیون شین، مینی بوس فولکس واگن، کفش های گوچی، شیرموز و خیلی چیزای دیگه...
امیدورام خوشتون بیاد...



برچسب ها : ، ، ،
توضیحات بیشتر

لبخند کره

"کاشی انتهای شیروانی با طرح صورت انسان" یکی از دارایی های فرهنگی مشهور کره است که نماد هزاره شیلاست. این سفال با چهره ای با گونه های گرد، بینی برجسته، چشم های کمی بیرون زده و یک دهان بزرگ تزیین شده که خنده ای معصومانه بر لب دارد. منظور از این صورت دفع ارواح شرور بوده است. این کاشی ابتدا در حفاری های انجام شده در دوران استعمار ژاپن بر کره در محل معبد یونگ میوسا (영묘사) پیدا شد. و تا سال ها نزد یک فرد ژاپنی به اسم "داناکا توشینوبو" (Danaka Toshinobu) نگهداری می شد تا اینکه در اکتبر 1972 آن را به موزه ملی گیونگجو (Gyeongju National Museum) اهدا کرد. حاشیه های عریض کنار لبه، شیوه پخت در کوره با حرارت بالا و حجم کامل صورت باعث شده تا کارشناسان تخمین بزنند که این اثر مربوط به دوره سه پادشاهی در کره است.
لبخند کره


برچسب ها : ، ، ،
توضیحات بیشتر

جانگ شین گو، زیورآلات شخصی کره ای-قسمت اول

جانگ شین گو، زیورآلات شخصی کره ای

اصطلاح "جانگ شین گو" (jangsingu) برمی گردد به اشیاء مختلفی که به قصد تزئینات در قدیم استفاده میشد. در کره، هدف اصلی استفاده از این زیورالات تنها زیباتر جلوه دادن خود نبود بلکه از آن ها برای خوش شانسی و دور کردن شیاطین نیز استفاده می کردند. همچنین این زیورآلات نمادی از چهره و حالت اجتماعی استفاده کنندگان بودند. قدمت آن ها نیز به زمان های خیلی قدیم برمی گردد.

هانبوکی که با آویزه هایی تزیین شده است

نوریگه (Norigae) - یک وسیله تزیینی مخصوص هانبوک

در بین بقایای تاریخی که قدمت آن به عصر حجر برمی گردد یشم لوله شکل و گردنبندهای ساخته شده از استخوان حیوانات  و همچنین آثار متعددی از دوره ی سه پادشاهی، شامل زیورآلات ساخته شده از طلا، نقره و برنز طلایی پیدا شده است.

بیشترین زیورآلات، زیورآلات پشت سر، گردنبند، گوشواره، دستبند، کلاه درباری و حلقه و گل سر و تزئیناتی برای روی لباس در قسمت قفسه سینه بود. گیره سرها و شانه های ابتدایی از استخوان حیوانات ساخته میشد که بعضی از آنها به دوران ما قبل تاریخ برمی گردد.

اشیاء تزئینی مو در قرن های 3 و 4 ظریف تر و پر زرق و برق تر بودند و شامل شانه ها، گیره های میله ای و قفل هایی که موها را با هم نگه میدارد میشدند. شانه های کشف شده در کنار قبرهای قدیمی پادشاهان شیلا، از چوب رنگ شده و دندان های دراز و باریک ساخته شده بودند. یک سنجاق سر در کنار مقبره پادشاه (muryeongموریونگ ( از بکجه کشف شد که شبیه یک پرنده زیباست که روی سرش 3 شاخه هست که مانند دُم موّاج یک پرنده است.

سنجاق سرهای دوره ی گوریو در جزئیات ظریف تر و بدیع تر هستند و سر یک خروس و یا سر یک ققنوس چینی در قسمت سر این گیره حکاکی شده است. یکی دیگر از اشیاء سلسه گوریو گیره ای زینتی برای موهای پیچ خورده بود که توسط مردها استفاده میشده تا موهای پیچ خورده آن ها را نگه دارد.

در طول سلسله چوسان (1910-1392) سیاست مداران حد و حدودی برای استفاده از این زیورآلات مشخص کردند. استفاده بیش از حد از طلا و نقره از ارزش و کیفیت هنرمندانه زیورآلات ساخته شده در این دوره کاست. در نتیجه  ساخت زیورآلاتی که جنسی غیر از طلا و نقره داشتند شکوفا شد و بطور گسترده گسترش یافت.

در طول دوره ی چوسان استفاده از گیره موهای میله ای به شدت محدود شده بود. بانوان دربار و بانوان اشراف زاده از سنجاق های میله ای از جنس طلا، نقره، مروارید، یشم و مرجان استفاده میکردند در حالیکه عوام به استفاده از نوع چوبی، آلیاژی از نیکل و یا نوعی از فلز برنج محدود شده بودند.

شکل سر سنجاق های میله ای بر اساس وضعیت جامعه متفاوت بودند. ملکه و بانوان دربار از سنجاق هایی به شکل اژدها و یا ققنوس چینی استفاده می کردند در حالیکه زنان عام فقط اجازه داشتند از سنجاق هایی به شکل دشت و قارچ ها استفاده کنند! شکل و جنس این گیره ها  براساس تغییر فصل ها عوض میشد. چندین طرح جدید گیره های مجلسی شامل چُپ جی( (cheopji و تُلجام (tteoljam) مانند روبان مو در طول دوره ی چوسان پدیدار شد.

چُپ جی یک نوع گیره هست که زنان با لباس های مجلسی خود می پوشیدند تا زیباتر جلوه کنند. طرح آن ققنوس و یا قورباغه بود. طرح ققنوس منحصرا برای ملکه بود و طرح قورباغه برای عوام بود.

تُلجام توسط بانوان اشراف زاده در جشن ها و مناسبت های خاص استفاده میشد و در طرح های دایره، مربع، پروانه و طرح های متنوع دیگر ظاهر میشد و قطعات آن با مروارید و جواهرات گرانبهای دیگر تزئین میشد.

گل داودی، نیلوفر آبی، شکوفه های زردآلو و پروانه طرح های معروف و رایجی بودند. دُن گی (Deonggi)، روبان مو، یک قسمتی از منبت کاری (با طلا) لباس که برای نگه داشتن موی بافته شده بانوان استفاده میشد. این روبان ها شکل ها و سایز های مختلفی داشتند. در بین این زیورآلات، کره ای ها براساس سنت، علاقه داشتند از گوشواره استفاده کنند و آن ها از ما قبل تاریخ از گوشواره استفاده می کردند و در طول تاریخ گوشواره ها متنوع تر شدند  و با جزئیات بیشتری شکل گرفتند. آن ها از استخوان حیوانات و یا یشم منحنی شکل ساخته میشدند.

عتیقه های به جا مانده از دوران باستان به طور واضح نشان می دهند که حتی در دوره های اولیه، گوشواره های کره ای شکل های بسیار متنوعی داشتند و جالب است بدانید که در دوران سه پادشاهی هم زنان و هم مردان از گوشواره استفاده می کردند. گوشواره های آن زمان را می توان براساس شکلشان به سه دسته تقسیم کرد:

          گوشواره هایی به شکل یک حلقه ساده

          گوشواره هایی که یک حلقه متصل به یک پایه بود

          گوشواره هایی چند حلقه ای با تزئینات زیاد

گوشواره ها از جنس طلا، نقره و برنز طلایی بودند و رایج ترین آن طلا بود.

در میان عتیقه های دوره ی گوریو، گوشواره هایی از طلای خالص یافت شده. بعضی از آن ها طرح بسیار ساده ای داشتند مثلا سه حلقه ی به هم متصل درحالیکه بعضی دیگر با مهره های گرد تزئین شده بودند.

با این که استفاده از گوشواره در دوره ی چوسان رایج نبود اما در این دوره انقلابی در راه استفاده از گوشواره بوجود آمد. تا آن زمان گوشواره ها با پرس کردن گوش یک نفر و جا دادن محافظ پوشیده میشد اما امروزه این امکان وجود داره که به راحتی آن ها را به گوش قلاب کنیم.

گاهی اوقات منگوله های پنج رنگ برای تزئین این گوشواره ها استفاده میشد. این نوع از گوشواره ها برای مجالس استفاده میشد و نه هر جای دیگر.

یک شانه که با طلا و یشم خاتم کاری شده و مربوط به دوره شیلاست

Youngchin wangbi Dae samjak norigae- آویز سه تایی که به قسمت قفسه سینه یا به دامن متصل می شود (سلسله چوسان)

یک وسیله تزیینی مو که مربوط به دوران بکجه هست و در کنار آرامگاه شاه موریونگ کاوش شد و امروزه جزو گنجینه ملی است.

 

عتیقه ای از دوران گوگوریو- احتمالاً از آن برای تزیین لباس استفاده میشده.

گیره ای برای نگه داشتن مو-سلسله چوسان

بی نیو (binyeo)- باشکوه

دُن گی -روی موی بافته شده قرار میگیرد

تُل جام

ته هوان ایشیک (taehwan isik) طلا (گوشواره با حلقه ضخیم)، شیلا پادشاهی

کلاه طلا قرن 5 و 6 - پادشاهی شیلا



برچسب ها : ، ، ، ،
توضیحات بیشتر

اُندُل

اُندُل یا سیستم گرمایشی کره ای

نویسنده: روبرت

مترجم: حامد


اُندُل به سیستم تهویه هوای سنتی کره ای می گویند که وطیفه آن گرم کردن اتاق است. این سیستم به وسیله یک دیگ بخار که در بیرون خانه قرار دارد عمل می کند. به این صورت که گرما را از زیر خود عبور می دهد و باعث می شود که گرما به کف خانه منتقل شود و تمام اتاق را از طریق فرایند همرفت1 گرم می کند.


در این تصویر می توانید دیگ بخار را در بیرون یک خانه سنتی مشاهده کنید. در اینجا آب گرم می شود و بخار از زیر خانه عبور می کند و اتاق ها را گرم می کند و بعد از آن از یک دودکش که در طرف دیگر خانه قرار دارد بیرون می رود.
اُندُل

می توان گفت که اُندُل کره ای تقریباً یک سمبل ملی است و عنصری مشترک در جامعه کره ای گذشته و حال است.

قدیمی ترین بقایای یافت شده از اُندُل به 2500 سال قبل بر می گردد. استفاده از اُندُل در دورۀ سه پادشاهی رایج بوده است. به ویژه در قلمرو پادشاهی گوگوریو و بکجه و بعد از گوگوریو در تمام کشور به صورت عمومی رواج پیدا کرد.

از آن زمان تا امروزه اُندُل تبدیل به بخشی از جامعه کره شده به طوری که آنها را مشروط به زندگی روی زمین (کف اتاق) کرده است. به همین دلیل این که در کره مردم روی زمین گرم غذا می خورند و عملاً روی زمین زندگی می کنند امری عادی است. امروزه دو نوع اُندُل وجود دارد: اُندُل سنتی و اُندُل مدرن

اُندُل سنتی که هنوز مورد استفاده قرار می گیرد مانند تصویر زیر است و علاوه بر گرم کردن، آب استفاده شده در آن برای چیزهای دیگری مانند تهیه توفو مورد استفاده قرار می گیرد.
اُندُل

در عوض اُندُل مدرن بر پایه نوعی از تهویه الکترونیکی مسطح با زمین است. به همین دلیل تمامی خانه های مدرن نیز اُندُل دارند و خیلی عادی است که هنگام ورود به خانه کفش ها را از پا در بیاورند و روی زمین گرم راه بروند.

تا چند وقت پیش از خودم می پرسیدم چرا با اینکه ژاپنی ها هم روی زمین می خوابند و بیشتر کارهایشان را روی زمین انجام می دهند از اُندُل استفاده نمی کنند. استاد بازنشسته دانشگاه کره در این باره این طور توضیح داده: "(...) علیرغم این که ژاپنی ها از سیستم تهویه کره ای خوششان می آید، به دلیل خطر آتش سوزی ناشی از زمین لرزه های زیاد در آن کشور استفاده از این سیستم امکان پذیر نیست." (شماره 73 مجله Koreana، زمستان 2004)

1- فرایند رسانش بین یک سطح جامد و یک سیال در حال حرکت، همرفت نامیده می شود.



برچسب ها : ، ، ،
توضیحات بیشتر

تمبرهای کره ای

این پست درمورد تمبرهای کره ایست. بیشتر سعی کردم تمبرهای قدیمی رو براتون بذارم.

این لباس سنتی که تمبرش را ساخته اند و در بالا می بینید هار اوت (Hwarot) نام دارد

پیونگ سام بوک 

دانگ اویی

کو چانگ بُک

وون سام

تمبر پادشاه سجونگ بنیان گذار هانگول ، الفبای کره ای


آرامگاه ته جو



برچسب ها : ، ، ،
توضیحات بیشتر

صندوق پستی دیر (Slow Mailbox)

جالبه بدونین که در کشور کره جنوبی برخی از صندوق های پست وجود داره که وقتی نامه رو داخلشون میندازی یک سال بعد به دست گیرنده میرسه که به اونها صندوق پستی دیر (Slow Mailbox) میگن.

صندوق پستی دیر (Slow Mailbox)



برچسب ها : ، ،
توضیحات بیشتر

بازار برای تهیه مواد غذایی کره ای در تهران

بازار برای تهیه مواد غذایی کره ای در تهران

نویسنده: دیانا

همونطور که در نقشه میتونین ببینین مکان مورد نظر بازار بهجت آباد کریم خان در خیابان شهید عضدی تهران هست. مسیر از سمت ایستگاه مترو هفت تیر مشخص شده.

اینم از آدرس مصوّر تکمیل کننده ی نقشه بازار بهجت آباد:

تهران - خیابان کریم خان - خیابان شهید عضدی رو پایین میرین دومین کوچه میشه کوچه ارشد و بازار هم مقابلتونه

خوراکیهای کره ای زیادی دارن مثل جلبک، کیمچی، قارچ سیاه، فلفل قرمز کره ای و ...
خرید خوبی داشته باشین



برچسب ها : ، ، ، ،
توضیحات بیشتر

کلاه های سنتی کره ای - قسمت دوم

در ابتدا لطفاً قسمت اول این پست را مطالعه کنید...

یانگ گوآن (Yanggwan)

کلاهی مخصوص مجالس و مناسبت هایی مانند ازدواج، مناسبت های مذهبی و چوساک (جشن شکرگزاری) و ... بود که مقامات بر سر می گذاشتند و مانند یک تاج در نظر گرفته میشد. معمولاً همراه jobak (یک نوع لباس مخصوص مقامات) توسط مقامات دربار استفاده می شده است.

تانگ گُن (tanggeon)

یک نوع پوشش سر برای مردان است که زیر گت (پست قبل) پوشیده می شود. معمولا از موی اسب یا گاو مرده ساخته میشد . صنعتگرانی که در ساخت تانگ گن مهارت داشتند تانگ گن جانگ (tanggeonjang) نامیده می شدند.

نامباوی(nambawi)

نامباوی کلاهی برای زنان و مردان کره ای بود که در زمستان برای حفاظت در برابر سرما استفاده می کردند. نام های دیگر آن پونگ دنگی (pungdengi) و نانی (nani) که به معنی گرم شدن گوش هست همچنین نام دیگر آن جُم (ieom) به معنای پوشش گوش می باشد. این کلاه را در اوایل دوره ی چوسان بر سر می گذاشتند و افرادی که سطح اجتماعی بالاتری داشتند از آن به عنوان کلاه روزانه استفاده می کردند اما کم کم استفاده از آن بین زنان و مردان عادی نیز رایج شد. این کلاه توسط زنان میانسال و پیرمردها پوشیده میشد همچنین مقامات رسمی آن را زیر samo (کلاه رسمی) می پوشیدند.

قسمت بالای نامباوی باز هست مانند کلاه های ایام و جوباوی. هردوی این کلاه ها برگرفته از نامباوی هستند. نامباوی زنانه ،تزیین میشد.

رنگ رایج قسمت بیرونی این کلاه مشکی و داخل آن سبز،مشکی و یا قرمز بود و گاهی اوقات رنگ بیرونی آن آبی تیره ، بنفش، خرمایی، بنفش کمرنگ و سبز روشن و قسمت داخلی آن زرد رنگ بود.

پونگ چا (pungcha)

پونگ چا کلاه سنتی زمستانه هست که هم برای مردان و هم برای زنان می باشد در دوران چوسان برای محافظت در برابر سرما استفاده میشد.همچنین این کلاه به نام های پونگ چه (pungchae) و جُنگ پونگ چا (jeongpungcha) نیز خوانده میشد. اگر چه از لحاظ شکل ظاهری شبیه nambawi هست اما پونگ چا یک قسمتی به نام bolkki دارد که به گوش می چسبد. این کلاه در اصل توسط yangban پوشیده میشد اما کم کم بین مردان و زنان عادی جامعه نیز رواج یافت. قسمت بالایی پونگ چا باز هست یعنی قسمت فوقانی سر را نمی پوشاند همانند کلاه های دیگر مانند : jobawi _ ayam _ nambawi .در عوض قسمت پیشانی و پشت و گوش ها را کاملا می پوشاند. قسمت بیرونی از انواع نخ ها دوخته شده که dan نامیده میشود.

مانگ گُن (manggeon)

وانگجین (wangjin _ چینی) یا مانگ گُن (manggeon _کره ای) یک نوع هدبند چینی و کره ایست که توسط مردان پوشیده می شود به این منظور که موهای آنها را نگه دارد. در کره، هنرمندانی که مانگ گن را درست می کردند مانگ گُن جانگ (manggeonjang) نامیده میشدند. این هدبند معمولا از موی اسب رنگ شده بافته میشد.

چنگ زی گوآن (chengziguan)

یک کلاه سنتی مردانه هست که اصلیت آن چینی ست و در 5 سلسله ی چین و در زمان 10 پادشاه چینی استفاده میش. گفته شده این دو کلاه توسط دو فیلسوف چینی در دوره ی سانگ به نام chenghao و برادرش cheng yi پوشیده میشد و به همین دلیل چنگ زی گوآن نامیده شد که به معنای کلاه چنگ هست. این کلاه نیز توسط موی اسب درست میشده. بخاطر تاثیر چین بر روی کره ، این کلاه توسط مردان yangban (افرادی که سطح و موقعیت اجتماعی بالایی داشتند) پوشیده شد. نام آن به کره ای جُنگ جا گوآن (jeongjagwan) بود . اکثرا در خانه به جای گت استفاده میشد.

جوباوی (jobawi)

کلاهی زمستانه و زنانه هست که قسمتی برای پوشاندن گوش دارد وجنس آن نخی ست. این کلاه در اواخر دوره ی چوسان ظاهر شد و استقبال زیادی نیز از آن شد و جانشینی برای ایام محسوب میشد . اگرچه این کلاه توسط افراد عادی نیز استفاده میشد اما بیشتر اشراف به عنوان پوشش سر تزیینی وقتی که بیرون می رفتند استفاده می کردند. جوباوی غیر از اینکه به عنوان یک کلاه رسمی استفاده میشد یک نوع کلاه مخصوص مراسم های خاص نیز بود. کلا اگر یک فرد لباس رسمی نمی پوشید اما جوباوی به سر می گذاشت، برداشت کلی از او این بود که لباس رسمی ساده ای به تن کرده. این کلاه قسمت فوقانی سر را نمی پوشاند اما پیشانی و گوش ها را کاملا می پوشاند. سطح خارجی آن در اصل از نخ های متنوعی به نام های "سا" و "دان" دوخته میشد اما قسمت داخلیاز نخ هایی به نام "دان" و "میونگ جو"(ابریشم درخشان تر) و یا کتان دوخته میشد. قسمت جلو و عقب جوباوی با آویزهای تزیینی آراسته می شود. بعضی از آن ها با اشیاعی مانند نخ، پشم ، عقیق و دیگر سنگ های تزیینی آراسته میشدند.

بعضی از جوباوی ها با مهره تزیین میشدند و بعضی با geumbak (زر ورق نازک) آراسته میشدند، اکثر این جوباوی های تزیین شده ، توسط بچه ها و دختران جوان پوشیده میشد. طرح های geumbak معمولا گل یا حروفی از هانجا بودند و معنای زیبایی داشتند مانند bugwi به معنای ثروت و افتخار، danam به معنای فرزندان پسر زیاد ، subok به معنی زندگی طولانی و شادی و gangnyeong به معنای صلح و شادی ست. این تزیینات مربوط به عصر جوباوی بود. امروزه دختران خردسال ، از جوباوی در مراسم doljanchi (تولد 1 سالگی) استفاده می کنند.



مطالب مرتبط
توضیحات بیشتر

کلاه های سنتی کره ای - قسمت اول

ایام (ayam)
ایام کلاه سنتی کره ایست که توسط خانمها در دوره ی چوسان (1910-1392) برای حفاظت در برابر سرما پوشیده میشد.همچنین به نام aegeom نیز خوانده میشد که به معنای " پوشش سر" بود. یک سند تاریخی نشان میدهد که کارمندانی که در سطح پایین تری قرار داشتند(و iseo نامیده میشدند) در اوایل دوره ی چوسان از ایام استفاده میکردند و این کلاه فقط مخصوص بانوان نبود. در اواخر دوره ی چوسان ایام توسط بانوان از طبقه عادی جامعه پوشیده شد، بخصوص در غرب کره گیسنگ ها (بانوان هنرمند کره ای) از ایام به عنوان یک کلاه رسمی استفاده می کردند.

بُنگ گُجی (beonggeoji)

این کلاه تنها مخصوص افسران نظامی کره از طبقه ی پایین یا خدمتکاران نجیب زادگان در دوره ی چوسان استفاده میشد. نام های دیگر آن jeonnip  یا byeongnip هست و در ابتدا در شمال غربی کره استفاده میشد و کم کم در سرتاسر کشور گسترش یافت. (بعد از حمله ی ژاپن به کره در سالهای 1592-1598)

فوجین (fujin)

فوجین اصالتا یک نوع روسری سنتی چینی ، مخصوص مردان بود که از پارچه ی مشکی درست میشد. این روسری در زمان سلسله ی مینگ در چین و در همان زمان یعنی سلسله ی پوسان در کره استفاده میشد.

گات (gat)

یک نوع کلاه سنتی کره ای ست که توسط مردان همراه با هانبوک در دوره ی چوسان استفاده میشد. این کلاه از موی دم اسب و گیاه بامبو (به عنوان قاب) ساخته میشد. این کلاه شامل یک قسمت استوانه ای و یک لبه ی عریض دارد ودور آن از بامبو ساخته شده است. گات مخصوص مردان متاهل و طبقه متوسط جامعه در طول قرن 19 بود و بیشتر نشان دهنده ی طبقه ی اجتماعی آنان بود. در سلسله ی چوسان استفاده از این کلاه محدود شد به کسانی که امتحانات gwageo (امتحان خدمات مدنی) را گذرانده باشند ، بقیه ی افراد عادی جامعه کلاهی به نام paeraengi که از بامبوی دو نیم شده ساخته شده بود استفاده میکردند.

افرادی که گات ها را می ساختند ganniljang نامیده می شدند.

گوله (gulle)

یک کلاه سنتی مخصوص کودکان 1 تا 5 ساله که در زمان چوسان پوشیده میشد و نیز بیشتر مخصوص دختر بچه ها از طبقه ی بالای جامعه به منظور گرمایش و زیبایی مورد استفاده قرار میگرفت. جنس این کلاه نخی ست و برای تابستان از sa (یک نوع ابریشم بافته ی شل) ساخته میشد.

هُگُن (hogeon)

هگن روسری سنتی کره ای مخصوص پسران 1 تا 5 سال هست که همراه با durumagi (پالتو) یا jeonbok (جلیقه) پوشیده میشد. این روسری در مناسبت های خاص مانند سئولال (عید نوع کره ای) ، چوساک (جشن شکرگزاری از نیاکان)  و ... استفاده میشد. شکل آن و جنسش شبیه کلاه فوجین است با این تفاوت که هگن طرحی از یک ببر گلدوزی شده است.

رنگ بیرونی آن مشکی اما رنگ داخلی کلاه سرمه ایست. طرح ببر گلدوزی شده روی قسمت فوقانی آن نشان دهنده ی آرزوی والدین بچه است که آنها آرزو می کنند با شجاعت بزرگ شود. طرح ابرو ، چشمان ، سبیل ، دندان ها و گوش های ببر روی قسمت فوقانی هگن حک شده. گوش ها از پارچه ی مشکی و قرمز درست شده . 2 بند آویزان دارد که برای بست روسری به پشت استفاده می شود. همچنین با زرورق های طلایی ((geumbak حروفی از "هانجا" که با معانی خوب و خجسته هگن را آراسته کرده اند تا سعادت را به ارمغان بیاورند.

هوآگوآن (hwagwan)

یک تاج کره ای مخصوص خانم ها ست و در جشن ها و مناسبت های خاص مثل جشن ازدواج استفاده می شود. کارایی آن مانند jokduri (جکدوری) هست با این تفاوت که هوآگوآن هنرمندانه تر ساخته شده است.

جانگُت (jangot)

یک مدل لباس هست که مورد استفاده ی خانم ها بوده و به نوعی چادر و پوشش محسوب میشده . براساس آیین کنفوسیوس دوره ی چوسان ، خانم ها مجبور بودند صورت هایشان را در برابر مردان غریبه و خارجی بپوشانند و به همین دلیل از جانگت استفاده میکردند.

از پست گاچه یا کلاه گیس کره ای نیز دیدن فرمایید.



مطالب مرتبط
توضیحات بیشتر

اختراعات کره ای ها

اختراعات کره ای ها

بعضی چیزا هستن که هر روز باهاشون سروکار داریم اما نمی دونیم اینا اختراعات کره ای هاست!

1) پاکت شیر مثلثی

اولین پاکت شیر در سال 1934 در آمریکا ساخته شد اما پاکت های بامزه مثلثی شیر که پرکاربردترند توسط یک کره ای به نام دکتر شین در سال 1953 ساخته شد.

2) اولین MP3 Player

قبل از روی کار آمدن گوشی های هوشمند ،MP3 Player ها بسیار رایج بودند و بالاترین تکنولوژی رو در میان دستگاه های قابل حمل موزیک داشتند. اولین MP3 Player که MPMan نام داشت در کره و در سال 1997 توسط شرکت SaeHan Information Systems اختراع شد.

3)بادکنک های مخصوص تشویق

این بادکنک ها که در استادیوم ها و برای تشویق تیم ها استفاده میشود، صدای دست زدن رو ایجاد میکنند اما 10 برابر بلندتر. این بادکنک ها که در حال حاضر در سراسر جهان رواج یافته اولین بار در کره در سال 1994 ظاهر شد.

4)وسیله اندازه گیری باران

اولین وسیله اندازه گیری آب باران که نامش چوگوگی (측우기) بود در سال 1441 در کره اختراع شد. این وسیله توسط ادیسون کره ای یعنی جانگ یونگ شیل (장영실) در دوره ی شاه سجونگ کبیر اختراع شد.

5) چاپ سربی

کره اولین کشوری بود که توانست کتابی را با چاپ سربی چاپ کند.

چیکچی (백운화상초록불조직지심체요절) کتابی که بدین روش در سال 1455 چاپ شد در حال حاضر در کتابخانه ی ملی فرانسه نگه داری میشود و در سال 2001 جزو میراث جهانی یونسکو شد.

6)کافی میکس

کافی میکس توسط Dong Seo Food در سال 1976 ساخته شد.

قبل از اختراع کافی میکس ، قهوه به عنوان یک نوشیدنی لوکس مجلسی و البته گرون شناخته میشد اما با ظاهر شدن کافی میکس که ارزانتر بود قهوه هم همه جا در دسترس شد.

7)کافی نت

اولین بار کافی نت در کره گسترش یافت . درحال حاضر در کره حدود 20,000 کافی نت وجود داره!!


توضیحات بیشتر

صفحات سایت

تعداد صفحات : 2